Віктар Івашкевіч, Менск

Артыкул завецца «У дапамогу спадару Дзьмітрыеву і тым лідэрам “шасьцёркі”, у каго кароткая памяць».

Паважаныя лідэры “тытульнай апазыцыі”!

Для таго, каб дапамагчы Вам сфармуляваць пазыцыю ў дачыненьні да лукашэнкаўскіх псэўдавыбараў у “палатку”, хачу нагадаць Вам, што 2011/06/29 (сем месяцаў таму назад), у офісе БНФ адбылася прэс-канфэрэнцыя, на якой Вы абвясьцілі аб правядзеньні ўзгодненай палітыкі ў дачыненьні да свабодных выбараў і палітвязьняў. Асноўным дакумэнтам, прадстаўленым на прэс-канфэрэнцыі стала пагадненьне аб умовах правядзеньня свабодных выбараў.

ПАГАДНЕНЬНЕ

Аб умовах правядзеньня свабодных выбараў, як найважнейшага элемэнту выхаду Беларусі з сыстэмнага палітычнага ды эканамічнага крызісу.

Мы, прадстаўнікі дэмакратычных сілаў Беларусі, патрабуем:

1. Неадкладна спыніць усе крымінальныя справы ў дачыненьні да ўдзельнікаў мірнай акцыі пратэсту 19 сьнежня 2010 году, а таксама іншых палітычных зьняволеных, вярнуць ім паўнату грамадзянскіх правоў і свабодаў. Спыніць працэс перасьледу іншадумцаў па месцы вучобы й працы, забясьпечыць вяртаньне звольненых і выключаных (у выпадку іхнага жаданьня) на ранейшыя месцы працы й вучобы.

2. Зарэгістраваць усе грамадзкія аб’яднаньні ды палітычныя партыі, якім па надуманых прычынах адмаўлялася ў рэгістрацыі. Унесьці ў заканадаўства неабходныя й прызнаныя міжнароднымі арганізацыямі зьмены, якія спрашчаюць працэдуру рэгістрацыі структураў грамадзянскай супольнасьці. Адмяніць артыкулы 193-1 і 369-1 Крымінальнага Кодэксу Рэспублікі Беларусь.

3. Стварыць роўныя ўмовы дзейнасьці дзяржаўных і недзяржаўных сродкаў масавай інфармацыі. Спрасьціць сыстэму іхнае рэгістрацыі. Адмяніць незаконныя абмежаваньні на іхнае выданьне ды распаўсюд.

4. Унесьцi ў Выбарчы кодэкс зьмены наступнага зьместу:

• Замацаваць абавязковае права палітычным партыям дэлегаваць сваіх прадстаўнікоў у выбарчыя камісыі ўсіх роўняў, калі палітычная партыя прыняла рашэньне аб удзеле ў выбарах;

• Замацаваць права назіральнікаў аглядаць падлік галасоў такім чынам, каб бачыць волевыяўленьне грамадзянаў у кожным бюлетэні, атрымліваць любую інфармацыю, якая тычыцца выбараў, а таксама фіксаваць працэс падліку галасоў наяўнымі ў іх распараджэньні сродкамі; прадаставіць назіральнікам права апячатваць выбарчыя скрыні подпісамі нароўні з сябрамі выбарчых камісыяў;

• Вызначыць падставы, якія даюць выключнае права на датэрміновае галасаваньне й галасаваньне па месцы жыхарства (дакумэнтальна пацьверджаная камандзіроўка, адпачынак, ад’езд на лячэньне, пацьверджаньне мэдычнай даведкай стану здароўя, якое перашкаджае выбаршчыку асабіста наведаць участак у дзень выбараў);

• Замацаваць на практыцы асобны празрысты падлік па кожным зь відаў галасаваньня й кожнай з выкарыстаных у ходзе галасаваньня скрыняў, а таксама адлюстраваньне вынікаў разьдзельнага падліку галасоў у выніковым пратаколе;

• Замацаваць права судовага абскарджаньня любых рашэньняў выбарчых камісыяў усіх узроўняў.

З моманту вызваленьня ўсіх палітычных зьняволеных дэмакратычныя сілы Рэспублікі Беларусь, якія ўдзельнічаюць у дадзеным пагадненьні, гатовы разам з прадстаўнікамі ўлады абмяркоўваць гэтыя ды іншыя зьмены ў заканадаўстве, накіраваныя на пераадоленьне сыстэмнага крызісу, адраджэньне паўнавартасных дэмакратычных інстытуцыяў і разьвіцьцё эканомікі краіны.

У выпадку невыкананьня выкладзеных патрабаваньняў дэмакратычныя сілы Рэспублікі Беларусь, якія ўдзельнічаюць у дадзеным пагадненьні, пакідаюць за сабой права на правядзеньне байкоту выбарчых кампаніяў, а таксама арганізацыю акцыяў палітычнага пратэсту.

Пагадненьне падпісалі:

Ад аргкамітэту па стварэньні палітычнай партыі “Беларуская хрысьціянская дэмакратыя» - Віталь Рымашэўскі

Ад Партыі БНФ - Уладзімер Лабковіч

Ад аргкамітэту па стварэньні грамадзкага аб’яднаньня «Гавары праўду» - Уладзімер Някляеў

Ад Руху «За свабоду» - Аляксандар Мілінкевіч

Ад Аб’яднанай грамадзянскай партыі - Анатоль Лябедзька

Ад Беларускай партыі левых «Справядлівы сьвет» - Сяргей Калякін

*
*
(Паведамленьне, рас.)

Виктор Ивашкевич ответил Андрею Дмитриеву

Статья называется «В помощь господину Дмитриеву и тем лидерам “шестёрки”, у кого короткая память».

Уважаемые лидеры “титульной оппозиции”!

Для того, чтобы помочь Вам сформулировать позицию в отношении лукашенковских псевдовыборов в “палатку”, хочу напомнить Вам, что 29.06.2011(семь месяцев тому назад), в офисе БНФ прошла пресс-конференция, на которой Вы объявили о проведении согласованной политики в отношении свободных выборов и политзаключенных. Основным документом, представленным на пресс-конференции стало соглашение об условиях проведения свободных выборов.

СОГЛАШЕНИЕ

Об условиях проведения свободных выборов, как важнейшего элемента выхода Беларуси из системного политического и экономического кризиса.

Мы, представители демократических сил Беларуси, требуем:

1. Немедленно прекратить все уголовные дела в отношении участников мирной акции протеста 19 декабря 2010 года, а также других политических заключенных, вернуть им полноту гражданских прав и свобод. Прекратить процесс преследования инакомыслящих по месту учебы и работы, обеспечить возвращение уволенных и исключенных (в случае их желания) на прежние места работы и учебы.

2. Зарегистрировать все общественные объединения и политические партии, которым по надуманным предлогам отказывалось в регистрации. Внести в законодательство необходимые и признанные международными организациями изменения, упрощающие процедуру регистрации структур гражданского общества. Отменить статьи 193-1 и 369-1 Уголовного Кодекса Республики Беларусь.

3. Создать равные условия деятельности государственных и негосударственных средств массовой информации. Упростить систему их регистрации. Отменить незаконные ограничения на их издание и распространение.

4. Внести в Избирательный кодекс изменения следующего содержания:

• Закрепить обязательное право политическим партиям делегировать своих представителей в избирательные комиссии всех уровней, если политическая партия приняла решение об участии в выборах;

• Закрепить право наблюдателей обозревать подсчет голосов таким образом, чтобы видеть волеизъявление граждан в каждом бюллетене, получать любую информацию, касающуюся выборов, а также фиксировать процесс подсчета голосов имеющимися в их распоряжении средствами; предоставить наблюдателям право опечатывать избирательные урны подписями наравне с членами избирательных комиссий;

• Определить основания, дающие исключительное право на досрочное голосование и голосование по месту жительства (документально подтвержденная командировка, отпуск, отъезд на лечение, подтверждение медицинской справкой состояния здоровья, которое препятствует избирателю лично посетить участок в день выборов);

• Закрепить на практике отдельный прозрачный подсчет по каждому из видов голосования и каждой из использованных в ходе голосования урн, а также отражение результатов раздельного подсчета голосов в итоговом протоколе;

• Закрепить право судебного обжалования любых решений избирательных комиссий всех уровней.

С момента освобождения всех политических заключенных демократические силы Республики Беларусь, участвующие в данном соглашении, готовы вместе с представителями власти обсуждать эти и другие изменения в законодательстве, направленные на преодоление системного кризиса, возрождение полноценных демократических институтов и развитие экономики страны.

В случае невыполнения изложенных требований демократические силы Республики Беларусь, участвующие в данном соглашении, оставляют за собой право на проведение бойкота избирательных кампаний, а также организацию акций политического протеста.

Соглашение подписали:

От оргкомитета по созданию политической партии «Белорусская христианская демократия» - Виталий Рымашевский

От Партии БНФ - Владимир Лабкович

От оргкомитета по созданию общественного объединения «Говори правду» - Владимир Некляев

От Движения «За свободу» - Александр Милинкевич

От Объединенной гражданской партии - Анатолий Лебедько

От Белорусской партии левых «Справедливый мир» - Сергей Калякин

Паводле сharter97.org

Мікалай Аўтуховіч

Накануне суда в Ивацевичской колонии № 5 над Николаем Автуховичем от политзаключенного пришло письмо.

Он пишет, что готов к тому, что ждет его после суда во вторник 17 января. Выражает благодарность всем знакомым и незнакомым людям, которые морально поддерживали его, передает «Радыё Свабода».

Политзаключенный просит не переживать за него:

«Пусть мы еще не выиграли. Но не проиграли. Большой шаг вперед все же сделан. Информация относительно нарушения прав человека становится гласной»

В своем послании Николай Автухович обращается не только к своим сторонникам, но и представителям власти, к тому, кто считается «гарантом Конституции Беларуси».

Он отмечает:

«Я протестую, потому что воспринимаю жизнь такой, какая она есть на самом деле, а не такой, какой ее хотят показать те, кто держится за власть. Пусть знают, что не каждый прогибается в результате беспредела и не с каждого можно сделать животное.

Я не торгую совестью, был, есть и остаюсь человеком, мимо зла не прохожу и молчать не буду.

Подменяя понятия, власть установила в колонии свои порядки. Несогласных с ними здесь не держат, их отправляют в другие места. Несогласных не слышно и не видно.

Неограниченные возможности так называемого воспитательного процесса заставляют сдаться и капитулировать даже любого сильного мужика. Иногда кажется, что если администрация скажет осужденным, что с завтрашнего дня в учреждении будут кормить через день, а с весны через два дня, то мало кто будет возмущаться. Ремонты в бараках всегда делаются за счет осужденных. Родственники везут материалы или просто шлют деньги. Кто откажется, того сразу переводят в отряд, где практически нет бытовых условий.

Хочу спросить у гаранта Конституции - Лукашенко,расходовались ли за время его правления средства для капитальных ремонтов в колониях. Если нет, то почему. Также хочу спросить, почему осужденных кормят как пленных врагов - что бросили, то те и едят. Почему не придерживаются норм, установленных законодательством? Кто ворует средства?

Почему применяемые воспитательные методы в отношении несогласных не отличаются от гестаповских? У осужденных нет никаких прав. Жалобы из колонии не выходят, администрация просто не пропускает их, и они вообще исчезают. Прокуратура и суд защищают интересы администрации. Добиться справедливости здесь невозможно. Круговая порука, как и во всей стране. Никогда не накажут своего без особых указаний на то. Народ всегда остается в дураках.

Лукашенко, где Закон?», - пишет в своем послании Николай Автухович.

Паводле charter97.org,
Падрыхтаваў <strong>Алесь ЛЕТА</strong>,
Беларускі Праўны Партал,
www.prava-by.info
ФОТА: Юлі Дарашкевіч

На вуліцах у ноч 2012, ня гледзячы на навагодняе сьвята, было дастаткова цёмна, месцамі склізка, месцамі мокра … “Танцы” й “хараводы” на лёдзе ля ўпрыгожанай “чырвонай зоркаю” ялінцы побач з Паркам Культуры скончыліся а 03-00. За ачапленьне прапускалі толькі пасьля асабістага дагляду гараджанаў.

Некаторым гэта падабалася, некаторым ня вельмі й яны ўзьнімалі “рукі ўгору”, ці адразу “клалі на патыліцу”, альбо зусім адмаўляліся “ад праходу” ў ачапленьне міліцыянтаў, якія прысутнічалі тут у поўным складзе начале з уласным кіраўніцтвам.

Галоўнай забаваю дзяцей (і ня толькі) было катаньне па 2-х маленькіх ледзяных катках, створаных перад самым Новым Годам з даўгачаканага сьнегу … Затое, фэйервэркаў па ўсім горадзе было дастаткова. Здараліся й такія, што давалі нагоду ўзгадаць пра ноч маленькіх навагодніх цудаў)).

Пасьля 03-30 людзі павольна разыходзіліся па дамах. Ля галоўнай гарадзкой ялінкі яшчэ заставалася міліцэйская ахова, машына МНС ды хуткай дапамогі.

У выніку - сумныя думкі й складаныя ўражаньні ад выгляду быццам бы сьвяточнага, даволі цёмнага гораду …, які поўніўся дзікунскімі пьянымі выкрыкамі, хлапкамі пэтардаў …, але ў глыбіні цёмных двароў і змрочных цэнтральных вуліцаў … - цалкам паглынаў усю, быццам бы надуманую й штучную ў такіх умовах, сьвяточнасьць навагодняе ночы …

Цёмны горад … адыходзіў ад стрэсаў 2011-га й змаўкаў патухаючы вокнамі шматпавярховых дамоў … А потым, ужо недзе а 07-00 ці 08-ай гадзіны, прыходзіла ціхая й мірная, але на дзіва такая ж цёмная зімовая раніца Новага 2012 Году …

Што прынясе гэты, высакосны драконаўскі этап ў жыцьцё гараджанаў - зьдзяйсьненьне сьветлых сьвяточных мараў і надзеяў ці чарговыя складанасьці, новыя небясьпекі й пакуты …!?

Надзея на лепшае - заўсёды жыве ў нашых сэрцах. Таму вельмі хочацца верыць, што ўсе беды й нягоды адыйдуць у мінулае, а наперадзе нас усіх чакае толькі сьветлая дарога да нашых новых зьдзяйсьненьняў і перамогаў.

Будзьма разам! І адыйдзе цемра!

Будзьма зь Любоўю!

І пераможам …!

Абавязкова…

Алесь Вольны,

Licviny-INFA

Сюрпрызы часу - яны яшчэ тут, але ўжо даўно там ...;))

Каму провады “старага”, а каму працоўныя будні!?
Але навагоднія чаканьні … аб’ядноўваюць нават у краме))
І а 18-00 … 31-га сьнежня працаваць ня вельмі й прыемна.

Аднак, куды глядзіць служба аховы … ці то - адміністрацыя…?) І навокал - ніводнага міліцыянта …))

Вось так бы па чалавечы й жылі ў міры ды згодзе. Дык не - падавай ім, ненагуляўшымся ў вайнушку, “пятыя калёны”, “ворагаў народу” ці інтэграцыйныя забавы з “мускімі абдымкі” …!((

Больш за ТРОХ не зьбірацца, асабліва з мабілкамі …, бачна, дзейнічае не на ўсёй тэрыторыі … ГуЛАГу.

На тым і суцешымся перад самым-самым … НОВЫМ ГОДАМ!

Авось “пачын” простых прадавачак, выльецца такі ў неарганізаваны нікім “рух за свабоду” мірнага “дзеяньня й бязьдзеяньня” … у адной, асобна ўзятай беларускай сапраўднасьці …, і мы - “выйдзем шчыльнымі радамі” ну хаця..ббб - на навагоднюю мірную сустрэчу да гарадзкой сьвяточнай ялінкі. (МОЖНА (!?), таварыш маёр, ці ўжо “як вашу таммм…”!? |/:O)

З НОВЫМ ГОДАМ!

БУДЗЬМА!

Ales` LETA
Фота: Ales` (Licviny-INFA, 2011)

У цэнтры Менску ля будынку КДБ - пратэст "За свабодную Беларусь!" ды "Супраць палітычнага тэрору й катаваньня іншадумцаў у беларускіх турмах!"

19 сьнежня ў Менску каля будынку КДБ актывісткі Femen правялі акцыю.

Пэрфоманс быў прымеркаваны да гадавіны падзеяў на Плошчы. Яны распрануліся й разгарнулі плякаты з надпісамі «Жыве Беларусь!», “Freedom to political prizoners!” (Свабоду палітзьняволеным!)

Дзяўчаты мелі намаляваныя на твары вусы, у адной зь іх на сьпіне быў намаляваны Лукашэнка. Яны выкрыквалі «Жыве Беларусь!»

Потым з будынку КДБ выбегла ахова й затрымала відэаапэратара «НН» Тацяну Гаўрыльчык, незалежнага фатографа Юлію Дарашкевіч ды яшчэ адну замежную журналістку, імя якой пакуль невядомае.

Дзяўчаты з Femen пасьпелі зьбегчы з-пад будынку. Але журналістаў затрымалі.
Бусік са спецназам і машына ДАІ пад’ехалі праз 15 хвілін пасьля акцыі.

Дзяўчатам-украінкам удалося захаваць месца акцыі ў таямніцы. Яны падзяліліся інфармацыяй толькі ў сацыяльных сетках, у выніку чаго журналісты ведалі пра будучую акцыю, а спэцслужбы не пасьпелі зрэагаваць. Каб ня даць магчымасьці сарваць пэрформанс, украінкі былі абвесьцілі, што адракаюцца да ідэі прыезду ў Менск і правядуць сваю спэцыфічную акцыю салідарнасьці ў Кіеве. Аднак, як выявілася, іх плян быў дзёрзкім.

* * *

11.22
Спэцназаўцы пачынаюць чапляцца да ўсіх, хто стаіць з тэлефонамі.

11.23
Тацяна Гаўрыльчык перадае, што іх трымаюць у будынку КДБ, чакаюць спэцыялістаў, якія маюць зьцерці іхныя фота- і відэазапісы.

13.43
Стала вядомым імя трэцяй затрыманай журналісткі. Гэта Кіці Грын, грамадзянка Аўстраліі. Пра гэта піша блёг суполкі Femen.

14.22
Чуткі пра тое, што ўкраінак затрымалі, не пацьвердзіліся.

Першая рэакцыя ў грамадзтве - ад “малайцы”, “усё ж не пабаяліся й прыехалі да нас”, “восхитительно поведение всех персонажей…”, да “ненормальные”, “убого” … з адпаведнымі камэнтамі на гэта накшталт - ”Але … “тое”, што па цэнтру ды “вышэй за ўсіххх” … у прадэманстраванай “пірамідзе”))… - такім і ёсьць убоствам… Так, што наглядная ілюстрацыя - дастаткова дакладная й зразумелая…”, ці “Чаго толькі ні прыДУмаюць у народзе, каб толькі ўлады пачалі ДУмаць … пра тое, што ўчыняюць на зямлі беларускай з грамадзянамі Беларусі…!” …

Відэа таксама ёсьць тут

Паводле nn.by
Падрыхтаваў Алесь ЛЕТА,
Licviny-INFA

Вацлаў Гавэл

“Я ўсё часьцей думаю пра надыходзячую сьмерць і разважаю пра тое, што будзе пасьля яе. Я ня толькі думаю, але й адчуваю скурай, што я нейкім чынам павінен быць да яе падрыхтаваным, і сапраўды ня ведаю, чаму не хачу паміраць, але вельмі не хачу… Я хацеў бы быць саюзнікам усіх разумных людзей, якім ёсьць справа да ўсеагульнага дабра”, - пісаў ён у сваім маналёгу-развагах. Вацлаў Гавэл, маральны аўтарытэт якога сёння прызнаны ўсёй Эўропай, на працягу многіх гадоў быў сябрам для дэмакратычнай грамадзкасьці Беларусі.

Усімі магчымымі сродкамі – заяўляючы пра права беларусаў жыць у свабоднай дэмакратычнай краіне, якая б зьяўлялася часткай аб’яднанай Эўропы - спадар Гавэл падтрымліваў дэмакратычны рух, прадстаўнікоў грамадзянскай супольнасьці нашай краіны.

Падтрымку й салідарнасьць зь ягонага боку да апошняга моманту адчувалі й сябры Праваабарончага цэнру “Вясна”. У сакавіку 2006-га году Алесь Бяляцкі з рук Вацлава Гавэла атрымаў прэстыжную чэскую прэмію “Чалавек чалавеку” (Homo Homini). А пасьля таго, як кіраўнік “Вясны” апынуўся ў зьняволеньні, спадар Гавэл пагадзіўся далучыцца да Міжнароднага камітэту ў падтрымку вылучэньня Алеся Бяляцкага на Нобэлеўскую прэмію міру 2012 году, падкрэсліўшы, што “сябры чэскай арганізацыі “Грамадзянская Беларусь”, якая даўно працуе з беларускай грамадзянскай супольнасьцю, будуць разам праводзіць кампанію ў падтрымку Алеся Бяляцкага ў Чэскай рэспубліцы”.

У хвіліны смутку з нагоды сыходу Вацлава Гавэла хочацца зьвярнуцца да аднаго з апошніх ягоных пісьмовых маналёгаў, каб на разьвітаньне прайсьціся шляхам разважаньняў гэтага Вялікага Чалавека:

“Пра час і пра сябе…

Часам я кажу сабе, што ў пэўнай ступені стаў памылкай гісторыі, гэткім кундэраўскім жартам гісторыі. То бок я апынуўся ў становішчы й ролі, якія я, магчыма, навогул не заслужыў і якія сталі сьлезствам бясконцага мноства выпадковасьцяў.

Годзе ў 1975-м мяне стала мучыць пачуцьцё, што я толькі аб’ект падзеяў і толькі чакаю, што ўлада вырашыць са мной рабіць. Пасадзяць мяне ці не пасадзяць, будуць мяне перасьледваць больш ці менш. Я вырашыў, што павінен зрабіць штосьці, што, наадварот, іх прымусіць мучыцца тым, што ім са мной рабіць. У такім псыхічным стане я напісаў свой адкрыты ліст Густаву Гусаку.

Цярпець не магу садзіцца за пустую старонку, у мяне страх любога пачатку, я адкладаю яго і рознымі спосабамі ўвільваю. Эра прэзыдэнцтва ў гэтым сэнсе паслужыла для мяне добрай школай. Па выходных я заўсёды павінен быў - падабалася мне гэта ці не - пісаць свае прамовы, і ніхто мяне не пытаўся, ці ёсьць у мяне на гэта натхненьне й настрой.

Я не задракуся ад сваёй грамадзянскай ролі, але ўжо не так уважліва сачу за палітыкай. Яна мяне часам хутчэй забаўляе, таму што бачыцца мне як серыя напаўбульварных сэнсацыяў.

Я сам сябе адчуваю чалавекам досыць дэпрэсыўным, але ў мяне, напэўна, настолькі моцная воля, што я гэтага не паказваю. Я не люблю канфлікты і канфрантацыі ды мару пра гармонію.

Ужо сорак гадоў ад мяне хочуць, каб я ўвесь час кагосьці падбадзёрваў і сеяў вакол сябе надзею. Але дзе ж яе без канца чэрпаць, скажыце на літасьць?

Пра пажаданае і сапраўднае…

Усьлед за эйфарыяй, калі ўсе радаваліся падзенню жалезнай заслоны й былі поўныя ахвярнасьці, адвагі й захапленьня дэмакратыяй, прыйшла нейкая зваротная хваля - як быццам адкрыліся шлюзы для цёмных пачуцьцяў і інстынктаў грамадзтва.

Небясьпеку першых прыкметаў апатыі да зла мы, якія перажылі гэтае зло ў таталітарнай сыстэме, павінны былі адчуць адразу.

Тэорыя меншага зла не адмяняе тое, што й меншае зло ўсё ж зло.

Калі й існуе нешта накшталт нацыянальнага інтарэсу, то ім павінна стаць абарона мовы. Мова, якой кажуць у СМІ, мова, якой кажуць палітыкі, - гэта проста катастрофа. Ня тое што я ўмею гаварыць лепш, але, па меншай меры, я зьвяртаю на гэта ўвагу.

У недэмакратычных умовах слова атрымлівае куды большую сілу, чым цэлая армія выбаршчыкаў альбо салдатаў. Але мы ніколі ня ведаем, наколькі праўдзівае слова, якое ўплывае на рэальнасьць.

Вялікая памылка - чакаць ад перасьледуемых дысыдэнтаў, якія раптам сталі прэзыдэнтамі, што яны ўмомант зьменяць ўвесь гэты сьвет.

Для людзей у многіх частках сьвету характэрныя дзьве кропкі гледжаньня. З аднаго боку, яны смуткуюць па росквіту, які бачуць на Захадзе; а зь іншага, яны супраць імпартаваньня заходніх каштоўнасьцяў і стыляў жыцьця як справы рук д’яблу. І калі якая-небудзь пэрыфэрыйная культура ўсё ж адаптуецца да сучаснай тэхнічнай цывілізацыі ды квітнее, гэта часта дасягаецца такімі спосабамі, што ў заходніх дэмакратаў валасы ўстаюць дыбарам. Карацей кажучы, дэмакратыя ў яе сучаснай заходняй форме выклікае скэптыцызм і недавер у шматлікіх частках сьвету.

Дзе ляжыць тое забытае вымярэньне дэмакратыі, якое магло б забясьпечыць ёй сусьветны рэзананс?

Пра жыцьцё й сьмерць…

Нядаўна я прачытаў выдатную кнігу псыхатэрапэўту чэска-амэрыканскага паходжаньня. У гэтай кнізе аўтар з высокай ступеньню падрабязнасьці й дакладнасьці апісвае мэтады, якія дазволілі яму пасьля доўгіх гадоў працы рэканструяваць з чалавечай падсьвядомасьці тыя перажываньні, пра якія да нядаўняга часу толькі вельмі нямногія мелі хоць невялікае ўяўленьне - а менавіта дародавыя перажываньні чалавечага эмбрыёну ад зачацьця да моманту нараджэньня. Затым аўтар паказвае, што багацьце гэтых перажываньняў выдатным чынам адпавядае з усімі базавымі ўяўленьнямі альбо сюжэтамі, якія мы знаходзім - у тысячах канкрэтных формаў - ва ўсіх антычных мітах, легендах і чароўных казках і, больш за тое, ва ўсіх рэлігіях. Культуры, якія сфармаваліся шмат тысячагодзьдзяў таму, культуры, якія стваралі сваю міталёгію й рытуальную практыку цалкам незалежна адзін ад аднаго, працуюць з тымі ж базавымі архэтыпамі, перадумовы якіх сучасная навука ў цяперашні час выяўляе ў глыбінях чалавечае падсьвядомасьці ў якасьці дародавых перажываньняў. Я быў нечакана захоплены гэтым адкрыцьцём. Яно сьведчыць пра наяўнасьць глыбокіх і фундамэнтальных перажываньняў, якія зьяўляюцца агульнымі для ўсёй чалавечай расы - а таксама пра тое, што сьляды гэтых перажываньняў можна выявіць ва ўсіх культурах, незалежна ад таго, наколькі яны аддаленыя альбо адрозныя адзін ад аднаго.

Я ўсё часьцей думаю пра надыходзячую сьмерць і разважаю пра тое, што будзе пасьля яе. Я няе толькі думаю, але й адчуваю скурай, што я нейкім чынам павінен быць да яе падрыхтаваным, і сапраўды ня ведаю, чаму не хачу паміраць, але жахліва не хачу.

Я хацеў бы быць саюзнікам усіх разумных людзей, якім ёсьць справа да ўсеагульнага дабра. Людзей, якія не апантаныя якой-небудзь канкрэтнай ідэалагічнай дактрынаю й не фальсыфікуюць рэчаіснасьць, каб яна падыходзіла да гэтай дактрыны.

Задача інтэлектуалу, акрамя ўсяго іншага, - падобна Касандры прадбачыць розныя пагрозы, жахі й катастрофы. Задача палітыка - прыслухоўвацца да ўсіх папераджальных галасоў, крытычна ацэньваць небясьпеку ды ў той жа час інтэнсыўна думаць пра тое, як яе пераадолець альбо пазьбегнуць. Я не магу ўявіць, што палітык змог бы проста жыць з тым веданьнем, што ўсё абернецца самым дурным чынам, і ўсё ж працягваць заставацца палітыкам.

Выратаваньне чалавецтва заключана ў сэрцы ў чалавека, у здольнасьці чалавека да самапазнаньня, у чалавечай лагоднасьці ды ў чалавечай адказнасьці”.

(Тэкст прыведзены паводле публікацыі партала “Время”)

Самотна й халодна (( ...

Проста глядзім і - бачым …

... віленчукі ... - пашкадавалі пёсіка ;))

... амаль у ноч ...

... ля оптыкі Trussardi))

Працяг будзе …

ФОТА: Ales` (Licviny-INFA), 2011

Сайт Рыма-каталіцкага Касьцёлу ў Беларусі апублікаваў матэрыял пра сьмяротнае пакараньне:

“Касьцёл абараняе кожнае чалавечае жыцьцё, заўсёды лічыць яго непарушным і таму заступаецца за асуджаных на сьмерць. Шматразова заклікаў да поўнай адмены сьмяротнага пакараньня блаславёны Ян Павел ІІ.

Так, праціўнікі сьмяротнага пакараньня будуюць свае аргумэнты на глыбокім перакананьні, што кожнае жыцьцё сьвятое, хоць бы чалавек і не быў сьвятым. Іншай прычынай зьяўляецца недахоп часу на навяртаньне й пакаяньне. Не застаецца без увагі й той момант, што судовая пастанова можа быць памылковаю.

А што кажуць тыя, хто «за» сьмяротнае пакараньне? Яны ўказваюць на абавязак дзяржавы забясьпечыць парадак у грамадзтве, бясьпеку насельніцтва й сьцьвярджаюць, што грамадзтва мае права ў пэўных сытуацыях ужываць сьмяротнае пакараньне.

Паводле ж дасьледваньняў крыміналістаў, у краінах, дзе зьдзяйсьняецца сьмяротнае пакараньне, колькасьць злачынстваў не паменшылася. Падобна як і не ўзрасла ў тых краінах, дзе сьмяротнае пакараньне было адменена.

Тыя, хто адмаўляе сьмяротнае пакараньне, робяць акцэнт зусім на іншае: на годнасьць чалавеку — злачынцы. Пры гэтым яны не баналізуюць учыненага зла, якое стаіць за кожным сур’ёзным злачынствам. Яны стараюцца паказаць, што грамадзтву пагражае не існаваньне злачынцы, а ягонае дзеяньне.

Сьмерць забойцы не можа быць кампэнсацыяй за забойства іншага чалавека, бо гэта ня зможа вярнуць жыцьця ахвяры альбо зьнішчыць зло, ці хаця б затармазіць ягонае разьвіцьцё”.

У.Пуцін, Расея

Альбо невясёлыя разважаньні пра «пуцінскі дэмакратызм» ды нечаканае «выратаваньне» ад «эўраазыяцкасьці» для простага эўрапейца альбо шэраговага беларуса …

Па выніку прагляду часткі перадвыбанага выступу вылучэнца на прэзыдэнцтва на зьезьдзе «Адзінай Расеі» па Расейскім тэлеканале ды выказваньня П.Якубовіча з «Советской Беларуссии» у праграме «Клюб рэдактароў» на БТ, якія праходзілі 28 лістападу практычна паралельна па адзначаных тэлеканалах і ў спалучэньні выклікалі зусім невясёлыя думкі й асацыяцыі.

Так, выступ Пуціна нагадаў пра высокую школу «савецкага прапагандыскага лахатрону» - ён выглядаў бездакорна адшліфаваным, прафэсыйна пралічаным да апошняй фразы й дробязі, паўзы, інтанацыі… Разам з рытмічнымі й нарастаючымі да фінальнай кульмінацыі скандаваньнямі «Расея-Расея» дзеяньне мела ўсе прэтэнзыі на сапраўдны «магічны акт», разьлічаны на аказаньне максымальнага псыхалягічнага ўзьдзеяньня на аўдыторыю.

Ключавы пасыл праглядаўся ў тым, што новая эпоха адкрываецца для Расеі з новым даўгачаканым прыходам Пуціна, які сваім вяртаньнем быццам бы вяртае “калісьці страчанае” ды ўтварае новы Саюз (маецца на ўвазе праект «Эўразыйскай інтэграцыі»). Прагучала нават, што гэты “Эўразыйскі Саюз” утвараецца пры пасьлядоўных намаганьнях кіраўнікоў іншых краінаў «пры безумоўнай падтрымцы іхных народаў» (аўт.: хто іх і калі толькі пасьпеў спытаць!?) … А гэта, быццам бы, ёсьць асноваю для далейшага канчатковага аб’яднаньня (чытай, далей пры пасьлядоўнай рэалізацыі дадзеных намаганьняў зусім верагоднай становіцца небясьпека далейшай здачы сувэрэнітэту адзначаных краінаў праз новы «правільны акт рэфэрэндуму», які й зафіксуе ў выніку гэты вось ужо быццам бы існуючы «усеагульны народны абдалбрямс»!?) Шоў працягваў камэнтаваць ужо вельмі кепска выглядаючы нязьменны палітычны камэнтатар Кандрацьеў …

Зь цяжкімі думкамі й непрыемнымі пачуцьцямі пераключыўся на БэТэшны «Клюб рэдактароў»…

П.Якубовіч, "Советская Белоруссия"

А тут, як па замове - працяг «тэатру абсурду» … - абмеркаваньне зваліўшайся на галовы беларусаў новай «эўра-азыяцкай саюзнасьці» … “Мінусы” ад дадзенай падзеі, як бы, у перадачы ўжо былі раней агучаныя, і ўдзельнікі выказваліся пра «плюсы» дадзенага ўтварэньня … І вось адразу гучыць ад аднаго з прыхільнікаў «інтэграцыйнага рэваншу» на «постсавецкай прасторы», рэдактара «Советской Белоруссии», П. Якубовіча прыкладна натупнае: «Так, і тут у «эўразыйскім саюзе» не хапае ня толькі Ўкраіны, але й Прыбалтыкі, Каўказу … - тэрыторыі ды насельніцтва ўсяго СССР.” “Аднак,” - далей прызнаецца рэдактар, - “тут трэба ўсё ж улічваць аб’ектыўныя рэаліі.”

- Трэба сказаць, што Эўразыйскі саюз сёньня утвараецца вельмі сваечасова. Казахстан (рэд.: чытай Назарбаеў) імкнуўся як мага хутчэй да гэтага ўтварэньня, бо час ідзе ўжо на месяцы, калі з Афганістану будуць выводзіцца амэрыканскія войскі. А гэта - узмацніць пазыцыі талібаў, пад націскам якіх вельмі хутка хутчэй за ўсё падзе Узбэкістан, дый Арэнбурж’е Расеі будзе ў рэальнай небясьпецы … Казахстану ў такіх умовах тут прыйдзецца вельмі няпроста – ён будзе вымушаны стрымліваць пастаянную вайсковую пагрозу з поўдня. Таму ён разьлічвае такім чынам на ўмацаваньне сваёй бясьпекі й абароназдольнасьці, як і Расея. Ім вельмі выгодна, што тут так сваечасова ўтвараецца гэтае эканамічна-вайсковае ды ў далейшым палітычнае аб’яднаньне … (чытай – эўрапейская Беларусь будзе непасрэдна ўцягнутая ў эпіцэнтар дадзенага векавога міжнацыянальна-рэлігійнага канфлікту ды вайсковага супрацьстаяньня ў дадзеным рэгіёне, а ў межах ужо «агульнасаюзнай абараніцельнай дактрыны» будзе наўпрост удзельнічаць у гэтак непажаданай для ўсіх, але непазьбежна зацяжной, крывавай бойне на ўжо «быццам бы зусім не чужой», а «сваёй» агульна-саюзнай тэрыторыі!?).

Тут жа рэдактар «СБ» адзначыў, што Эўразьвяз слабы, бо як усе дэмакратычныя парлямэнцкія дзяржавы дазваляе выказваньне розных думак, ня хутка прымае рашэньні, якія не заўсёды эфэктыўныя, ня мае агульнай абавязковай для ўсіх краінаў-удзельніцаў зьнешняй палітыкі… (чытай - ва ўмовах глябальнага супрацьстаяньня й вайсковай навалы з паўднёвага ўсходу – новага правобразу «татарскага нашэсьця для Расеі…» тут – патрэбна «вайсковая арганізацыя ўлады дзяржавы», якая ў межах «эўразыйскага саюзнага ўтварэньня» з адзіным цэнтралізаваным кіраўніцтвам магло б выжываць ва ўмовах пастаянных вайсковых пагрозаў і працяглай пэрманэнтна абвастраемай вайны на паўднёвым усходзе Азіяцкага кантынэнту …, вайны за «спрадвечныя этнічныя тэрыторыі», за «правільнасьць веравызнаньня», за кантроль над «невыняшчальным і бязконцым наркатрафікам» з поўдню ў цывілізаваны сьвет і плацёжаздолныя рынкі збыту!?)

Дык што ж цягне Беларусь у гэты «парахавы кацёл», а не да шчыльнай супрацы з цывілізавным сьветам ды пляцёжаздольнымі рынкамі!? Якія меркавньні ўмацаваньня ейнай тэрытарыяльнай цэласнасьці ды дзяржаўнага сувэрэнітэту, бясьпекі для грамадязнаў цягнуць ейнае кіраўніцтва ў падобную «эўра-азыяцкую пастку»!? Куды падзеўся тут выпрацаваны ў сусьветных войнах інстынкт самазахаваньня ды максымальнага неўмяшальніцтва ў вайсковыя канфлікты на іншых тэрыторыях!? Ці гэта сёньня адзіная магчымасьць утрымацца ва ўладзе й падтрымаць тутэйшы аўтарытарны рэжым ва ўмовах створанай ім жа палітычнай ды эканамічнай крызы!? А далей што …!? Будзем разам з «браткамі казахамі дый расейцамі» вайсковую «кашу разхлёбываць на іхных тэрыторыях», ваяваць з талібамі!?

Цудоўная пэрспэктыва для кожнага беларуса, які “безумоўна падтрымае” дадзеную «выдатную гэраічную пэрспэктыву» для сябе ды ўласных дзяцей, каб толькі вось «кроў з носу» рэалізаваць у жыцьцё «рэваншыскае інтэграсцыйнае крэда» вялікай тройкі «правадыроў» зь мінулага …

Дык вось, адразу становіцца зразумелым і абсалютна відавочным, што такім чынам, беларусаў чарговы раз без іхнай на тое волі ўцягваюць у бязконцыя безвыніковыя нацыянальна-рэлігійныя спрэчкі на паўднёвым усходзе, рыхтуюць да зусім непатрэбных нікому зь іх войнаў за чужыя (у тым ліку рэлігійныя ды імпэрскія) інтарэсы на чужых тэрыторыях, прывучаюць да думкі аб непазьбежнасьці будучых незьлічоных ахвяраў і ўжо зараз прызвычайваюць да «стражайшай вайсковай дысцыпліны» ў межах дэкляраванага толькі на паперы «дэмакратычнага грамадзтва», «дзяржаўнага сувэрэнітэту» дый «незалежнасьці краіны»…

У дадзеных умовах грамадзянскай і палітычнай несвабоды ў краіне, на фоне паказальна замоўнага працэсу над праваабаронцам Алесем Бяляцкім і чакаемых сьмяротных пакараньняў па «загнанай ў шыю» справе аб тэракце ў менскім мэтро з мноствам невысьветленых сьледзтвам пытаньняў … - ганебна й цынічна скарыстоўваюцца зьнешнія атрыбуты «бутафорскага дэмакратызму» (сьцяжкі, плякаты, выбарчыя сходы, выступы, чарговыя мегагеоаб’яднаньні, а тасама магічныя прыёмы ўзьдзеяньня на вялікія масы насельніцтва). Але ўвесь гэты танны папулізм ды псыхатропнае ўзьдзеяньне на грамадзтва, што зьдзяйсьняецца ва ўмовах каласальнага падаўленьня правоў і свабодаў, у тым ліку асноўнага гармадзянскага права на свабодны й асэнсаваны выбар на дэмакратычных выбарах …, залішні раз паказвае небясьпеку існуючых намэнклятурана-кланавых ды аўтарытарных рэжымаў.

Пры гэтым дзяржаўныя СМІ усё падаюць такім чынам, быццам бы гэтыя «палітычныя дзеячы» ужо даўно выявілі па гэтай праблематыцы волю сваіх народаў! Быццам даўно абмеркаваныя й выяўленыя ў беларускім грамадзтве наступствы дадзенай «гэапалітычнай камбінацыі», падобных «братэрскіх абдымкаў», і на ўсе 100% тут ўсё даўно вядома й вырашана наперад!? А беларусы быццам бы ўжо адзінагалосна падтрымалі дадзеную мадэль разьвіцьця й чакаемую «вайскова-абараніцельную пэрспэктыву» на бязьмежных абшарах «гатак доўгачаканага усімі» Эўрапеска-Азіяцкага «эканамічнага» ўтварэньня.

Спробы пераўтварыць народ з “крыніцы ўлады” ў ейны безмозглы “замбіяваны прыдатак” – мара любой дыктатуры. Аднак, дадзеныя намаганьні ня проста незаконны й антыканстытуцыйны, яны злачынны й небясьпечны, бо ліквідуюць усе легітымныя мэханізмы ратацыі ўлады ды ўтвараюць невырашальныя канфлікты ва ўмовах поўнай падмены канстытуцыйнага ладу ў краіне.

Нутраныя й зьнешнія ворагі, абвастрэньне супрацьстаяньня ў канфліктах (нутраных і зьнешніх) … - спроба адцягнуць увагу ды выпусьціць “выбуховую пару” народнага незадавальненьня. У такіх умовах прасьцей пускаць у “вайсковыя мясарубкі” ды “сьпісваць” з рахункаў чалавечыя жыцьці, а тым часам пад выглядам абароны “простага чалавека” ды “ратаваньня нацыі” - працягваць руйнаваць канстытуцыйныя падставы дзяржаўнасьці, вынішчаць парасткі грамадянскай супольнасьці, ініцыятыўнасьці, дэмакратычнай ды праўнай самасьвядомасьці ў грамадзтве.

Але, прабачце ўжо за адкрытасьць, такое “эўра-азыяцкае кіно” - нам дакладна не патрэбнае.

Алесь Вольны,
Licviny-INFA

Урад Беларусі ўвядзе дзяржрэгуляваньне коштаў на асноўныя прадукты харчаваньня, заявіў віцэ-прэм’ер ураду Анатоль Калінін.

«Цяпер вольныя кошты, але мы бачым, што адбываецца: у вытворцаў тавар па адным кошце, а ў гандлі - у два разы вышэйшы. Дык хто ж павінен зарабляць: вытворца або пасярэднікі?» - цытуе Калініна «Інтэрфакс».

«На жаль, у рэспубліцы гэтыя пытаньні ня склаліся, таму прыходзіцца асобныя групы харчовых і прамысловых тавараў вяртаць на рэгуляваныя кошты», - канстатаваў Калінін, перадае «Радыё Свабода».

Урад мае намер рэгуляваць кошты на тавары штодзённага попыту, прадукты й прамысловыя тавары, патлумачыў ён.

Напярэдадні Аляксандр Лукашэнка запатрабаваў ад ураду ў лістападзе-сьнежні спыніць рост коштаў, які Мінэканомікі ацэньвае па выніках году на ўзроўні 120%.

«У Польшчы, Летуве ды іншых краінах Эўропы з вольнымі коштамі - усё складваецца, а ў Беларусі адбываецца нешта непрадбачанае», - заўважае эканаміст Леанід Злотнікаў.

Ён называе прычыну такой сытуацыі:

«Калі ў краіне ёсьць канкурэнцыя, калі краіна з адкрытай эканомікай, гэта павінна працаваць. А ў нас не атрымліваецца, бо ўрад праводзіць такую ​​палітыку».

«Тое, што кошты вырастаюць за кошт пасрэднікаў, - гэта таксама наступствы закрытай эканомікі», - дадае эканаміст.

Злотнікаў прагназуе, што вяртаньне да рэгуляваньня коштаў прывядзе да дэфіцыту тавараў, а прадпрыемствы, якія будуць вымушаныя гандляваць па заніжаных коштах, могуць стаць банкрутамі.

Charter97.org