Пры тым, што вынік для шмат каго быў цалкам прадказальным, сапраўды ўразіла тое, як ужо надзвычай “правільна” і “радасна” шло абмеркаваньне выніку ў студыі БТ адразу пасьля гэткага відавочнага “правалу”. “Нацягнутыя” ўсьмешкі, за якімі праглядалі зусім іншыя эмоцыі, нейкая штучная эйфарыя, невядома толькі зь якой нагоды. А вядучы, тав. Мартыненка, па дзіцячы (проста не прафэсійна) імкнуўся апаніраваць тым нешматлікім аб’ектыўным ацэнкам, якія прабіваліся скрозь “дрыгву” адзінагалоснае падтрымкі і бутафорскага зьдзіўленьняў. Цяжка было глядзець гэты ўвесь “тэлеспэктакль”.
На думку тых, хто мае музычны густ і пэўную музычную адукацыю, каб заўважыць фальш і праблемы з вакалам, ненатуральнасьць рухаў і нават праблемы з праізношаньнем у даволі цікавай, шлягернай і выйгрышнай кампазыцыі, Алехно мог прэтэндаваць на 10-тку лепшых у другім паўфінале, але зь вялікай нацяжкаю. З такімі выступамі – не становяцца пераможцамі. І гэта – дакладна. Пра гэта ведюць усе.
Таму, становіцца сумна, калі гэтага не заўважаюць спэцялісты і самі выкананўцы. Тут альбо праблема з завышанай самаадзнакаю, альбо адсутнасьцю здольнасьці аб’ектыўна ацэньваць уласныя сілы і ў выніку тое, што зроблена. Пры такім падыходзе – не магчыма дасягнуць прагрэсу.
Альбо сапраўды патрэбныя замежныя таленавітыя прадзюсэры, якія ўсім гэтым валодаюць, альбо новая каманда і новыя таленавітыя асобы. Яшчэ адзін нюанс. Казалі, што Алехно малайчына, ён зрабіў лепш чым было раней, бо дадзеная кампазыцыя была не натуральнай для Алехно … і ён быў быццам скаваны …, але ён змагаўся на сцэне (за перамогу) і г. д. … – што і было бачна кожнаму нават няўзброеным вокам. А любая Эўрапейская дамашняя гаспадыня адразу гэта адчувае і распазнае інтуітыўна. Кожны з нас эмацыйна ўспрымае не апломб і радаслоўную выканаўцы, але сам музычны нумар ці кампазыцыю цалкам. Так і павінна быць. Нашым “спэцам”, якія акупавалі кірунак і “пашуць” там непакладаючы рук – варта было б ужо “адпачыць” і не ганьбіць тэлегледачоў для якіх, з сутнасьці, мусіць і працаваць шоў-бізнэс, эстрада. На эстрадных пляцоўках не замагаюцца, але творча самавыказваюцца, ўвасабляюць вобразы і прерадаюць сродкамі мастацтва пачуцьці … Гэта каласальны але шчыры абмен энэргэтыкай і думкамі, працэс узаемадзеяньня на ўзроўні спалучэньня густаў і заўсёды з пазыцыі шчырасьці … Шчырасьці няма – няма праўды – няма даверу і абмену станоўчымі флюідамі – няма магіі мастацтва!
Калі ж каманда спэцоў не можа заўважыць і распазнаць тое, што падабаецца людзям, яна так і будзе штампаваць “народных сьпевакоў” для савецка-экзальтаванае публікі ці намэнклятуры высокага рангу (не станем называць пайменна, каб не плаціць шматмільённых штрафаў у справядлівым беларускім судзе ці не трапіць на адпачынак у якое-небудзь “паказальна правільнае” месца).
Але ў такім разе – у разбэшчшаную Эўропу ім (спэцам з іхнымі выхаванцамі) лепш проста не высоўвацца. Іхная Эўропа – у падобных “адабрямсах” і залях, поўных БРСМаўска-БэТэшнага захапленьня.
Што да конкурсу і галасаваньня – сапраўды кажучы, разыходжаньні ў ацэнках заўсёды былі і будуць. Але гэтыя разыходжаньні працуюць толкі там, дзе ёсьць пасрэдны выступ – выступ, які не ўражвае, які знаходзіцца на мяжы ці ніжэйшы за сярэдні ровень.
Песьня была лепшая за Алехно. З гэтай песьняй можна было сапраўды прэтэндаваць на першую тройку. Аднак, тут патрэбен быў голас, чысьціня гуку і надзвычай моцная экспрэсыя.
Адразу з ходу, без выстаўленьня адзнакаў і запісу канкурсантаў у сшытак, можна прагназаваць, што ў шасьцёрку мацнейшых пройдуць з гэтага паўфіналу дакладна Украіна і Данія. Вялікі шанец застаецца таксама ў Грузыі, верагодна й Альбаніі … Пэрспэктыўны таксама некаторыя добра пастаўленыя і вакальна насычаныя кампазыцыі (не адразу іх можна зараз нават узгадаць, але ўчасе выкананьня якія заўважаюцца і адзначаюцца тэлегледачамі). Толькі потым, працуе прынцып – “падтрымка суседзяў”. Але пагадзіцеся, што хоць гэты аспэкт сапраўды праглядаецца даволі моцным, відавочна слабыя сьпевакі (як у гэтым годзе зь Летувы) не могуць і разьлічваць на нейкую падобную падтрымку. АСНОЎНЫ КРЫТЭР – запамінальны і чысты вакал, мэлёдыя і рытм, яркая кампазыцыя і выканаўцы.
Беларускай эстрадзе, як і грамадзву цалкам, тэлебачаньню, газэтам, радыё – не хапае жывога і натуральнага працэсу, свабоды паводзінаў і думак, свабоды самавыказваньня ў жыцьці і ў творчасьці, свабоды выбару …, якая можа зфармаваць тое рэальнае поле конкуснай канкурэнцыі, якое і будзе нараджаць лепшых, творча самабытных выканаўцаў, сапраўды запатрабаваных на дадзеным этапе слухачамі. Толькі творчы пошук і свабодны выбар – здольныя нарадзіць вартыя кампазыцыі.
І напрыканцы трэба падкрэсьліць, не Руслан Алехно атрымаў паразу, але тыя, хто дарэмна спрабаваў прымусіць яго праўдзіва перадаць зусім не натуральны для яго стыль і вобраз. За некалькі месяцаў пачалі рабіць новага эўрапейскага Алехно з “народнага артысту” ды яшчэ “маскоўскага разьліву”.
І яшчэ адно пытаньне можа хутка быць прадметам разважаньняў. Гюнэш у той інтэрпрэтацыі, якую яна прапануе ў сваёй творчасьці – абсалютна для яе натуральнай, зусім не стасуецца з вобразам краіны Беларусь. Яна, нажаль, цудоўна нясе з сабою калярыт натуральнага для яе ўсходу. Сорамна, нават, уявіць, што Беларусь можа быць выстаўлена ў падобнай якасьці. Але пасьля афіцыйнай інтэрпрэтацыі колераў дзяржаўнае сымболікі нам можна дачакацца нават і гэтага.
Але, спэцыфіка Эўрабачаньня ў тым, што калярыт кожнае краіны так ці іначай прысутнічает тут. І, сапраўды кажучы, нават калі не атрыманы высокі вынік, але годна прадстаўлена нацыянальная адметнасьць краіны, гэта – заўсёды “плюс” для гэтае краіны.
Канешне, у пагоні за заўсёды “недасягальным вынікам” можна прапагандаваць асобных супэр-прадзюсэраў і кампазытараў-песеньнікаў. Але, якая ад гэтага карысьць нацыянальнаму шоў-бізнэсу, эстардзе … Разьвіваць уласны рок, “шансон” ці папулярны стыль на эстрадзе – нельга без удзелу ў конкурсах (спаборніцтвах), якія заўсёды даюць досьвед і выстаўляюць арыентыры, даюць імпульс у разьвіцьці сьпеўнага артыстызму і сапраўднага мастацтва, ствараюць матывацыі для росту артыстаў і пошуку новых талентаў … І менавіта тут – як у спорце, можна і з замежным трэнэрам папрацаваць і павучыцца, але спосабы росту майстэрства і ўзроўню выканаўцаў адні – стварэньне атмасфэры свабоднай творчай самарэалізацыі, канкурэнцыі і выбару, сапраўднай матывацыі для прыходу новых талентаў і выхаду на новыя ўзроўні якасьці.
Паглядзім, на вынік Эўрабачаньня-2008. Прыглядзімся да іншых і прыйдзе час навучымся заўважаць уласныя таленты і працаваць на разьвіцьцё іхнае індывідуальнасьці, на стварэньне характэрных для іх яркіх і запамінальных кампазыцыяў … Убачым!
Аляксей, Жодзіна
Прапануем выказацца на форуме.
