На Жодзінскім “Сьвітанку” так “гукалі”, што на “БелАЗе” “адгукалася”!
26.01.2008 фабрыка, урэшце, дачакалася свайго “жаночага счасьця”, але на “БелАЗе” – шмат хто застаўся незадаволеным!
За два дні да «высокага» візыту на ПА «Сьвітанак» у мясцовай міліцыі (а таксама Абласным упраўленьні МУС) перад візытам у Жодзіна Прэзыдэнту РБ стала заўважацца нейкая нэрвовая актыўнасьць.
Міліцыянты, нават, раптам узгадалі пра лідараў апазыцыі й тэлефанавалі некаторым зь іх, выведвалі іхнае месца знаходжаньня й пляны на бліжэйшы ўік-энд, запрашалі на сустрэчы у якасьці сьведкаў па невядома якіх справах … Крацей –
дзейнічалі.
У горадзе ля гарадзкога парку чулася музыка – ніхто ня ведаў, што за сьвята? Ці можа нейкі стары-супэр-новы 2008 год прыдумалі для падаўжэньня казачнай прастрацыі ў грамадзтве …у чаканьні “новых цудаў” ад першага і адзінага на ўвесь “белы сьвет” беларускага Дзеда Мароза?
Аказалася, ранкам 26.01.2008 на “Сьвітанку” ў Жодзіне, сапраўды чакалі самаго кіраўніка краіны – і ён сапраўды прыехаў. Кажуць, там было не па зімоваму горача. Пра гэта нешта паказала “Бэ-Тэ”. Аднак, большае, як звычайна – засталося за кадрам …
А ў Жодзіне, сапраўды – было радасна. Асабліва “радаваліся” жыхары дамоў, уздоўж якіх правозілі “эскорт” на шляху да фабрыкі.
Кажуць забаранілі падыходзіць да тэлефонаў і вокнаў, казалі будуць “страляць на паражэньне й без аніякіх папярэджаньняў” … Справа – сур’ёзная. Некаторыя пэнсыянэры, прызнаваліся, гэта вельмі іх напалохала.
І, здаецца, патрабаваньні ня надта цяжкія. Але што калі запамятаеш ды й раптам падыйдзеш фіранкі паправіць, паліць кветкі … (з сталымі людзьмі такое, часам, здараецца …) і што – адразу ў “расход”?! І за якія гэта грахі? І з-за якой такой бясьпецы й дзяржаўных звышінтарэсаў?
Карацей, стрэсавая сытуацыя навідавок – да вокнаў не падыходзь, слухаўку не падымай, а калі прыйшоў на сустрэчу … – альбо радасна ўсьмяхайся, альбо неадрыўна глядзі ў падлогу, не рабі рэзкіх рухаў і не задавай безкантрольных пытаньняў (!?)…
А агучанае правіла “на пытаньні – не адказваць і памалківаць”, “не праяўляць нахабства й не глядзець у вочы” (відавочна, каб не выклікаць адмоўных эмоцыяў, неадэкватнай рэакцыі аховы дый нейкага нечаканага нэрвовага зрыву …, не выдаць крамольна праўдзівай інфармацыі …) – сапраўды і на доўга ўразіла кожнага.
Напрыклад, рабочыя ПА “БелАЗ” скардзіліся й на тое, што ў гэты дзень ім абвесьцілі пра строгую забарону пакідаць тэрыторыю прадпрыемства ўчас перапынку на абед.
Яны абураліся: “кароў у калгасах карміць не забываюцца, а нас ужо, бачна, ніжэй за быдла трымаюць … …!”
Прадстаўнікам, што настойліва раілі не выходзіць за тэрыторыю “БелАЗу” на перапынак людзі прапанавалі паведаміць усім пра гэта адкрыта – афіцыйнай абвесткаю на інфармацыйных стэндах.
Але апошнія, на гэта адрэагавалі адмоваю і зьдзіўленьнем: “Вы што? Так нельга! Гэта не магчыма зрабіць афіцыйна! …”
Прабачце, а без папярэджаньня адмяніць абед тысячам рабочых прадпыемства, якія уласнай працаю “кормяць палову краіны” – гэта можна?! І з-за чаго? З-за таго, што ў гэты час у другім канцы горада “нехта прыгожы” размаўляе з жанчынамі “Сьвітанку”?
Сумна, канешне, перастараліся ідэолягі й міліцыянты – відавочная антырэкляма атрымалася … Бачна, жадалі зрабіць як лепш, але атрымалася, як заўсёды!
Горш – не прыдумаеш! І апазыцыі нічога рабіць ня трэба – “прыхлебалы” самі сваю справу зрабілі найлепшым чынам. Перастараліся, гаротныя.
Затое шмат каму ў Жодзіне стала яскрава бачнай розьніца паміж тым, што кажа “БТ” і тым, чаго нельга казаць на падобных сустрэчах …
І гэта – прызнак слабой зваротнай сувязі й паталягічна прагрэсуючага страху перад сапраўднасьцю, якая афіцыйна ўсё больш “афарбоўваецца ў ружовыя коляры” й дэкляруецца як высока ўзьнімаемае ў паветра “беларускае цуда” – “шлях у моцнае й квітнеючае”, можна сказаць, “блакітнае й бязвоблачнае заўтра” …
Толькі вось ружовыя мары рана ці позна зьнікаюць, лопаюцца што паветраныя балёнікі ў руках захопленай “бязконцай казкаю сьвятаў” дзяўчынкі.
Даёш “афіцыйны” візыт, таварышы! Больш падобнай практыткі – і ўсё будзе добра …! Таму, чакаем – не дачакаемся й на Жодзінскі ўдарны ПА “БелАЗ”!
Да нас – у працоўныя калектывы …! Айда й да нашага новага кіраўніцтва!
А пакуль, разьвітваючыся, мы ўсе разам – “апусьцім нашыя шчырыя позіркі долу”, “адкажам на незададзеныя пытаньні ўласным родным, сябрам і знаёмым …” і ў радасным прадчуваньні будзем чакаць новых імгненьняў шчырасьці ў нашым дабразычлівым і ветлівым горадзе.
Але наш горад – быў і застанецца нашым!
Як і тая праўда, якую ён заўсёды ведаў, ведае і штодня распавядае кожнаму з нас.
Трэба толькі глядзець – і бачыць, слухаць – і чуць, думаць – і разумець …!
А навогул, трэба навучыцца выбачаць – навучыцца жыць любоўю і спакоем!
Праўда, як не дзіўна, сама прыйдзе альбо адшукаецца.
Бо там дзе вера, надзея і любоў – там і праўда!
Трэба спыніцца, падумаць і адмовіцца надалей выкармліваць “на ўласнай крыві” уласных катаў і сапраўдных “монстраў”… Трэба спыніцца ствараць ім “манумэнтальныя помнікі”…, але навучыцца адчуваць і павялічваць ва ўласных сэрцах патэнцыял спакою, любові й свабоды …
Толькі гэта мэта вартая нашай увагі, настойлівых намаганьняў і каштоўнага часу.
І сапраўды, нам ужо як ніколі раней абрыдла “паліцэйскае нахабства і намэнклятурна-камандная паказуха”! Нам проста хочацца жыць, а не выжываць у штодзённым змаганьні з паталягічна-маніякальнай агрэсыяй, варожасьцю й здрадаю, з страхам, нахабствам ці … нізкапробнымі прахадзімцамі й безпрасьветнымі дурнямі.
Народ Беларускі, Ліцьвіны – старажытная нацыя нашай вялікай гістарычнай Спадчыны! І выпрабаваньні, што выпалі сёньня народу – наш шлях ачышчэньня, асэнсаваньня і самаўсьведамленьня …
Прыйдзе час, мы азернемся навокал і ўбачым, што ня трэба было бегаць па зачараванаму колу. Ня трэба было імкнуца ў падманную бездань …
Істына, насамрэч, як заўсёды простая. І яна – побач. Яна – ў нас.
А шлях да яе, гэта шлях – да саміх сябе.
Шлях – праз выпрабаваньні да самага чыстага й каштоўнага – да “золата” веры, спакою й любові. Ён не магчымы без асэнсаваньня найвялікшай каштоўнасьці і адзінай для гэтага ўмовы – СВАБОДЫ.
Без свабоды не бывае выбару і не бывае праўды.
Без СВАБОДЫ бывае толькі рабства!
Толькі ў любові і ў свабодзе мы здолеем асэнсаваць уласную моц і, ўзьнімаючыся з каленяў, адбудуем сапраўды ўтульны і сьветлы дом, у якім цікава й радасна жыць.
Мы мусім пакінуць пасьля сябе Беларусь, за якую не будзе сорамна парад нашчадкамі.
Прыйдзе час, і абавязкова, кожны з дзяцей тваіх Беларусь навучыцца з гонарам і павагаю свабодна прамаўляць гэткія простыя й шчырыя словы – “Жыве Беларусь!”
Алесь Літва,
Жодзіна.
